تَهْتَدُونَ: «از او پيروى كنيد تا هدايت شويد» «١» و نيز فرموده: فَلْيَحْذَرِ الَّذِيْنَ يُخالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِ: «كسانى كه فرمان او را مخالفت مى‌كنند از عذاب الهى بترسند» «٢» و نيز فرموده: قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ: «بگو: اگر خدا را دوست مى‌داريد از من پيروى كنيد، تا خدا شما را دوست دارد» «٣» و نيز فرموده: لَقَدْ كانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ: «براى شما در زندگى رسول خدا صلى الله عليه و آله سرمشق نيكوئى بود». «٤»
٣- دعاى براى «آل» افتخار بزرگى است و لذا اين دعا خاتمه تشهد در نماز قرار داده شده: «أَللَّهُمَّ صَلِّ عَلى‌ مُحَمَّدٍ وَ عَلى‌ آلِ مُحَمَّدٍ، وَ ارْحَمْ مُحَمَّداً وَ آلِ مُحَمَّدٍ»، و چنين تعظيم و احترامى در حق غير آل، ديده نشده است، بنابراين همه اين دلائل نشان مى‌دهد كه محبت آل محمّد صلى الله عليه و آله واجب است.
سرانجام «فخر رازى» سخنان خود را در اين مسأله، با اشعار معروف «شافعى» پايان مى‌دهد:
يا راكِباً قِفْ بِالْمَحَصَّبِ مِنْ مِنى‌ وَ اهْتِفْ بِساكِنِ خِيْفِها وَ النَّاهِضِ‌
سَحْراً إِذا فاضَ الْحَجِيْجُ إِلى‌ مِنى‌ فَيْضاً كِما نُظِمَ الْفُراتُ الْفائِضُ‌
إِنْ كانَ رَفْضاً حُبُّ آلِ مُحَمَّدٍ! فَلْيَشْهَدِ الثَّقَلانِ أَنِّي رافِضِىٌّ!!

اى سوارى كه عازم حج هستى! در آنجا كه در نزديكى منى‌ ريگ براى «رمى جمرات» جمع مى‌كنند و مركز بزرگ اجتماع زائران خانه خداست، بايست، و فرياد بزن، به تمام كسانى كه در «مسجد خيف»، مشغول عبادتند و يا در حال حركت مى‌باشند.
فرياد بزن! به هنگام سحرگاه، كه حاجيان از «مشعر» به سوى «منى‌» كوچ