نمى‌آيد»! «لايَأْتِيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ».
چرا كه، «از سوى خداوند حكيم و حميد نازل شده است» «تَنْزِيلٌ مِنْ حَكِيمٍ حَمِيدٍ».
خداوندى، كه افعالش از روى حكمت، و در نهايت كمال و درستى است و لذا شايسته هرگونه، حمد و ستايش مى‌باشد.
در تفسير جمله «لايَأْتِيْهِ الْباطِلُ ...» مفسران، سخنان بسيار گفته‌اند كه جامع‌تر از همه آنها اين است: «هيچگونه باطل، از هيچ نظر، و از هيچ طريق، به سراغ قرآن نمى‌آيد» يعنى:
نه تناقضى در مفاهيم آن است، نه چيزى از كتب و علوم پيشين بر ضد آن مى‌باشد، و نه اكتشافات علمى آينده با آن مخالفت خواهد داشت.
نه كسى مى‌تواند حقايق آن را ابطال كند، و نه در آينده منسوخ مى‌گردد.
نه در معارف و قوانين و اندرزها و خبرهايش خلافى وجود دارد، و نه خلافى بعداً كشف مى‌شود.
نه آيه و حتى كلمه‌اى از آن كم شده، و نه چيزى بر آن افزون مى‌شود، و به تعبير ديگر، دست تحريف‌كنندگان، از دامان بلندش، كوتاه بوده و هست.
در حقيقت اين آيه، تعبير ديگرى است از آيه ٩ سوره «حجر»: إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ: «ما قرآن را نازل كرديم و ما حافظ آنيم». «١»