تربيتى عميقى در مؤمنان دارد.
و در پايان آيه، به عنوان يك اعلام عمومى، مى‌فرمايد: «آگاه باشيد! كسانى كه در قيامت ترديد مى‌كنند، و با لجاج و عناد در مورد آن به محاجه مى‌پردازند، در گمراهى عميقى هستند» «أَلا إِنَّ الَّذِينَ يُمارُونَ فِى السَّاعَةِ لَفِي ضَلالٍ بَعِيدٍ».
چرا كه نظام اين جهان، خود دليلى است بر اين كه مقدمه‌اى است بر جهان ديگر، كه بدون آن، آفرينش اين جهان، لغو و بى معنى است، نه با حكمت خداوند سازگار است و نه با عدالت او.
تعبير به «ضَلالٍ بَعِيْدٍ»، اشاره به اين است كه، گاه انسان راه را گم مى‌كند اما چندان فاصله با آن ندارد، با مختصر تلاش و جستجو ممكن است راه را پيدا كند، اما گاه چنان فاصله او زياد است كه ديگر، پيدا كردن راه براى او مشكل يا غيرممكن است.
جالب توجه اين كه در حديثى از پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم:
«مردى با صداى بلند، از رسول خدا صلى الله عليه و آله در يكى از سفرها سؤال كرد گفت:
اى محمّد ...! پيامبر، نيز با صدائى بلند، همچون صداى خودش فرمود: «چه مى‌گوئى»؟
عرض كرد: مَتَى السَّاعَةُ؟: «روز قيامت كى خواهد بود»؟
پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: إِنَّها كائِنَةٌ فَما أَعْدَدْتَ لَها؟: «قيامت خواهد آمد، براى آنچه تهيه كرده‌اى»؟
عرض كرد: حُبُّ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ!: «سرمايه من، محبت خدا و پيامبر او است».
پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: أَنْتَ مَعَ مَنْ أَحْبَبْتَ: «تو با كسى خواهى بود كه او را دوست دارى»!. «١»