***
تفسير:
مودّت اهل بيت عليهم السلام، پاداش رسالت است
از آنجا كه در آيه ١٣ همين سوره سخن از تشريع دين، از ناحيه پروردگار به وسيله پيامبران «اولوالعزم» بود، در ادامه آن در نخستين آيه مورد بحث، براى نفى تشريع ديگران، و اين كه هيچ قانونى در برابر قانون الهى رسميت ندارد، و اصولًا حق قانون‌گذارى مخصوص خدا است، مى‌فرمايد: «آيا آنها معبودانى دارند كه دين و آئينى بى‌اذن خداوند، براى آنان تشريع كرده‌اند» «أَمْ لَهُمْ شُرَكاءُ شَرَعُوا لَهُمْ مِنَ الدِّينِ ما لَمْ‌يَأْذَنْ بِهِ اللَّهُ».
در حالى كه خالق و مالك و مدبر عالم هستى تنها او است، و به همين دليل حق «قانون‌گذارى» نيز مخصوص ذات پاك او است، و هيچ كس بدون اذن او، نمى‌تواند در قلمرو تشريع او دخالت كند، بنابراين در برابر تشريع او هر چه باشد باطل است.
به دنبال آن، با لحنى تهديدآميز، به تشريع‌كنندگان باطل، هشدار داده مى‌گويد: «هر گاه فرمان حتمى خداوند دائر به مهلت دادن به اين‌گونه اشخاص نبود، در ميان آنها داورى مى‌شد» دستور عذابشان صادر مى‌گشت و مجالى به آنها نمى‌داد «وَ لَوْلا كَلِمَةُ الْفَصْلِ لَقُضِىَ بَيْنَهُمْ».
در عين حال، آنها نبايد اين حقيقت را فراموش كنند كه «براى ظالمان عذاب دردناكى است» «وَ إِنَّ الظَّالِمِينَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ».
منظور از «كَلِمَةُ الْفَصْلِ»، مهلت مقررى است كه خداوند به اين‌گونه افراد داده، تا آزادى عمل داشته باشند و اتمام حجت بر آنها بشود.
تعبير به «ظالِمِين»، درباره مشركانى كه عقيده به تشريع‌هائى در برابر قوانين