تفسير:
بدى را با نيكى دفع كن!
در آيات گذشته، سخن از كسانى در ميان بود كه، مردم را از شنيدن آيات قرآن نهى مى‌كردند، يعنى داعيان به سوى ضلال و گمراهى.
ولى در آيات مورد بحث، از نقطه مقابل آنها كه گفتارشان بهترين گفتار است سخن مى‌گويد، مى‌فرمايد: «چه كسى خوش‌گفتارتر است از آن كس كه دعوت به سوى خدا مى‌كند، و عمل صالح انجام مى‌دهد، و مى‌گويد: من از مسلمانانم (و با تمام وجودم اسلام را پذيرفته‌ام)» «وَ مَنْ أَحْسَنُ قَوْلًا مِمَّنْ دَعا إِلَى اللَّهِ وَ عَمِلَ صالِحاً وَ قالَ إِنَّنِي مِنَ الْمُسْلِمِينَ».
گر چه آيه، به صورت استفهام است، ولى پيدا است كه استفهام انكارى است، يعنى هيچ كس سخنش از داعيان به سوى اللَّه و مناديان توحيد بهتر نيست، همان مناديانى كه با عمل صالح خويش، دعوت زبانى خود را تأكيد و تثبيت مى‌كنند، و با اعتقاد به اسلام، و تسليم در برابر حق، بر عمل صالح خويش صحه مى‌گذارند.
اين آيه، با صراحت، بهترين گويندگان را كسانى معرفى كرده كه داراى اين سه وصفند: «دعوت به اللَّه»، «عمل صالح»، و «تسليم در برابر حق».
در حقيقت، چنين كسانى علاوه بر سه ركن معروفِ ايمان: اقرار به لسان، عمل به اركان، و ايمان به جنان (قلب)، بر ركن چهارمى نيز چنگ زده‌اند و آن تبليغ و نشر آئين حق، و اقامه دليل بر مبانى دين، و زدودن آثار شك و ترديد از قلوب بندگان خدا است. اين مناديان با اين چهار وصف، بهترين مناديان جهانند.
گر چه گروهى از مفسران اين اوصاف را تطبيق بر شخص پيامبر صلى الله عليه و آله و يا پيامبر، و امامانى كه دعوت به سوى حق مى‌كردند، و يا خصوص مؤذن‌ها،