آتشگيره‌هاى دوزخ مى‌شوند، همان گونه كه در آيه ٢٤ سوره «بقره» مى‌خوانيم:
فَاتَّقُوا النَّارَ الَّتِي وُقُودُهَا النَّاسُ وَ الْحِجارَةُ: «از آتشى بپرهيزيد كه هيزم آن سنگ‌ها و انسان‌ها است» و جمعى از اين تعبير چنين فهميده‌اند كه، تمام وجود آنها پر از آتش مى‌شود (البته اين دو معنى با هم منافاتى ندارد).
اين نوع مجازات براى مجادله‌كنندگان و مستكبران لجوج، در حقيقت عكس‌العملى است مناسب، با اعمال آنها در اين جهان، آنها از روى كبر و غرور، به تكذيب آيات الهى پرداختند، و خود را در زنجيرهاى تقليدها و تعصبهاى كوركورانه، گرفتار ساختند، در آن روز با نهايت ذلت و خوارى، غل و زنجير بر گردن آنها مى‌نهند، و آنها را در آب سوزان مى‌كشند، و سپس به آتشگيره‌هاى دوزخ تبديل مى‌شوند.
***
علاوه بر اين عذاب‌هاى جسمانى، آنها را با يك سلسله عذاب‌هاى دردناك روحى مجازات مى‌كنند، از جمله، همان است كه در آيه بعد به آن اشاره كرده، مى‌فرمايد: «سپس به آنها گفته مى‌شود كجا هستند آنچه را شريك خداوند قرار مى‌داديد»؟! «ثُمَّ قِيلَ لَهُمْ أَيْنَ ما كُنْتُمْ تُشْرِكُونَ».
***
«همان معبودهائى را كه جز خدا پرستش مى‌كرديد» «مِنْ دُونِ اللَّهِ».
تا از شما شفاعت كنند، و از ميان اين عذابهاى دردناك و امواج متلاطم آتش دوزخ، رهائى بخشند، مگر بارها نگفتيد كه ما اينها را به خاطر آن پرستش مى‌كنيم كه، شفيعان ما باشند؟ پس كجا رفت شفاعتشان؟!
ولى آنها با سرافكندگى، و سرشكستگى در پاسخ مى‌گويند: «آنها از نظر ما پنهان شدند و نابود و هلاك گشتند، به طورى كه هيچ خبرى از آنها نيست»