تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٧
نخست مىفرمايد: «اكنون كه چنين است صبر و شكيبائى پيشه كن! كه وعده خدا حق است» «فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ».
هم وعده پيروزى، كه به تو داده شده، و هم وعده مجازات دردناك مستكبران مغرور و تكذيبكننده، هر دو حق است و بدون شك تحقق مىيابد.
سپس براى اين كه دشمنان حق، چنين تصور نكنند كه اگر در مجازاتشان تأخيرى رخ دهد، مىتوانند از چنگال كيفر و عذاب الهى بگريزند، اضافه مىكند:
«هر گاه قسمتى از مجازاتهائى را كه به آنها وعده دادهايم در حال حياتت به تو نشان دهيم، و يا پيش از آن كه آنها گرفتار عذاب شوند تو را از دنيا ببريم، مهم نيست، چرا كه در هر حال به سوى ما بازگشت مىكنند» و ما به وعدههاى خود درباره آنان عمل خواهيم كرد «فَإِمَّا نُرِيَنَّكَ بَعْضَ الَّذِي نَعِدُهُمْ أَوْ نَتَوَفَّيَنَّكَ فَإِلَيْنا يُرْجَعُونَ». «١»
وظيفه تو تنها ابلاغ آشكار، و اتمام حجت بر همگان است، تا دلهاى بيدار در پرتو تبليغ تو، روشن گردد، و براى مخالفان نيز جاى عذر و بهانهاى باقى نماند، تو به هيچ چيزى جز به انجام اين وظيفه، دلبستگى نداشته باش، و حتى در بند اين نباش كه آتش سوزان دلت نسبت به اين گروه سركش با مجازات سريع الهى، تسكين يابد.
اين سخن، در ضمن، تهديد روشنى نسبت به آنها است، تا بدانند در هر حال در چنگال عذاب الهى گرفتار خواهند شد، همان گونه كه گروهى از آنان در همين دنيا در ميدان «بدر» و صحنههاى مشابه آن، به كيفر خود رسيدند، گروه بيشترى در قيامت سزاى اعمال خود را خواهند ديد.