٣- در حديث ديگرى در «اصول كافى» از امام صادق عليه السلام آمده است كه فرمود: إِنَّ الْعَبْدَ إِذا كَثُرَتْ ذُنُوبُهُ، وَ لَمْ‌يَكُنْ عِنْدَهُ مِنَ الْعَمَلِ ما يُكَفِّرُهَا، ابْتَلاهُ بِالْحُزْنِ لِيُكَفِّرَها: «هنگامى كه انسان گناهش افزون شود و اعمالى كه آن را جبران كند نداشته باشد، خداوند او را گرفتار اندوه مى‌كند، تا گناهانش را تلافى كند». «١»
٤- اصولاً در كتاب «اصول كافى» بابى براى اين موضوع منعقد شده، و ١٢ حديث در همين زمينه در آن آمده است.
تازه همه اينها، غير از گناهانى است كه خداوند طبق صريح آيه فوق، مشمول عفو و رحمتش قرار مى‌دهد كه آن نيز به نوبه خود بسيار است.
***
٢- رفع يك اشتباه بزرگ
ممكن است كسانى از اين حقيقت قرآنى سوء استفاده كنند و هر گونه مصيبتى دامنشان را مى‌گيرد، با آغوش باز از آن استقبال نمايند و بگويند: بايد در برابر هر حادثه ناگوارى تسليم شد، و از اين اصل آموزنده و حركت‌آفرين قرآنى، نتيجه معكوس يعنى نتيجه تخديرى بگيرند، كه اين بسيار خطرناك است.
هيچ گاه قرآن نمى‌گويد: در برابر مصائب تسليم باش، و در رفع مشكلات كوشش مكن، و تن به ظلم‌ها و ستم‌ها و بيمارى‌ها بده، بلكه مى‌گويد: اگر با تمام تلاش و كوششى كه انجام دادى باز هم گرفتارى‌ها بر تو چيره شد، بدان گناهى كرده‌اى كه نتيجه و كفاره‌اش دامانت را گرفته، به اعمال گذشته‌ات بينديش، و از گناهانت استغفار كن، و خويشتن را بساز و ضعف‌ها را اصلاح نما.
و اگر مى‌بينيم در بعضى از روايات، اين آيه بهترين آيه قرآن معرفى شده به