گفت: پس چيست؟
گفت: بگذار در آن بينديشم!
روز بعد گفتند: اى «وليد»! فكرت به كجا رسيد؟
گفت: بگوئيد «سحر» است چون دل‌ها را مى‌گيرد و با خود مى‌برد!!
اينجا بود كه قسمتى از آيات سوره «مدّثر» (آيات ١١- ٣٠) درباره او نازل شد. «١»
اين روايت به خوبى نشان مى‌دهد كه تا چه حد، آيات اين سوره پرجاذبه و تكان‌دهنده است، تا آنجا كه در انديشمند متعصب عرب، چنين عكس‌العملى را به جا مى‌گذارد.
***
تفسير:
باز در آغاز اين سوره به «حروف مقطعه» برخورد مى‌كنيم (حم) كه براى دوّمين بار، در آغاز سوره‌هاى قرآن خودنمائى مى‌كند، بارها پيرامون تفسير «حروف مقطعه»، بحث كرده‌ايم و نياز به تكرار نمى‌بينيم، جز اين كه بعضى «حم» را نام سوره و يا «ح» را اشاره به «حميد» و «م» را اشاره به «مجيد» كه دو نام از نام‌هاى بزرگ خداوند است دانسته‌اند.
***
سپس اشاره به عظمت قرآن كرده، مى‌گويد: «اين كتابى است كه از سوى خداوند رحمن و رحيم نازل شده است» «تَنْزِيلٌ مِنَ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ».
«رحمت عامه» خداوند و «رحمت خاصه» او دست به دست هم داده‌اند و نزول اين آيات را سبب شده است، آياتى كه براى دوست و دشمن مايه رحمت