آن روز، طعمه آتش شوند، و آنها كه در سايه ايمان، محيط امن و امانى براى جامعه بشرى آفريدند، بايد در قيامت در نهايت امنيت به سر برند، مگر در آن روز، همه اعمال ما تجسم نمى‌يابد؟
گر چه بعضى از مفسران، اين قسمت از آيه را به «ابو جهل» و نقطه مقابلش «حمزه»، يا «عمار ياسر»، تفسير كرده‌اند، ولى پيدا است كه اين، يك تطبيق بيش نيست، آيه، مفهوم وسيعى دارد كه همه آنها و غير آنها را شامل مى‌شود.
جالب اين كه، در مورد دوزخيان، تعبير به «القاء» مى‌كند، كه دليل بر اين است آنجا اختيارى از خود ندارند، اما در مورد بهشتيان، تعبير به «آمدن» مى‌نمايد، كه دليل بر احترام و آزادى اراده آنها در انتخاب امنيت و آرامش است.
از اين گذشته، با اين كه بايد در مقابل دوزخ، بهشت قرار گيرد، در اينجا امنيت از «عذاب» را در مقابل «دوزخ» قرار داده، اشاره به اين كه، مهم‌ترين مسأله در آن روز، همين «امنيت» است.
و از آنجا كه وقتى از هدايت كسى، مأيوس شوند، او را به حال خود رها مى‌كنند، و مى‌گويند: هر كارى مى‌خواهى بكن! در ادامه اين آيه، آنها را مخاطب ساخته مى‌گويد: «هر چه مى‌خواهيد انجام دهيد»! «إِعْمَلُوا ما شِئْتُمْ».
«اما بدانيد كه خدا به آنچه انجام مى‌دهيد بيناست» «إِنَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ».
بديهى است، اين امر به معنى آزادى عمل آنها، و يا الزام به انجام هر كار نيست، بلكه، تهديدى است، نسبت به آنها كه هيچ حرف حقى، در گوششان فرو نمى‌رود، تهديدى است پر معنى، و توأم با وعده مجازات، چرا كه ديدن اعمال و نگه داشتن حساب آنها، براى همين منظور است.
***
آيه بعد، سخن را از توحيد و معاد، به قرآن و نبوت مى‌كشاند، و باز به