است به ميان آورده، و قسمتى از نشانه‌هاى توحيد و دلائل بطلان شرك را مطرح مى‌كند.
در بخش ششم: كه آخرين بخش اين سوره است: ضمن دعوت پيامبر صلى الله عليه و آله به صبر و شكيبائى خلاصه‌اى از آنچه در بخشهاى ديگر اين سوره گذشت، از مسائل مربوط به مبدء و معاد و عبرت گرفتن از سرنوشت پيشينيان و تهديد مشركان لجوج و ذكر گوشه‌اى از نعمتهاى الهى را بيان داشته و سوره را پايان مى‌دهد.
گفتيم: نام‌گذارى سوره به «مؤمن» به خاطر بخشى است كه درباره «مؤمن آل فرعون» بيان مى‌كند، همانطور كه نام‌گذارى آن به «غافر» به خاطر آغاز سومين آيه آن است.
***
فضيلت تلاوت اين سوره
در روايات اسلامى، كه از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله و ائمه اهل بيت عليهم السلام نقل شده، فضائل بسيارى براى سوره‌هاى «حم» عموماً و سوره «مؤمن» خصوصاً وارد شده است.
در قسمت اول، از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل شده كه: الْحَوامِيمُ تاجُ الْقُرْآنِ: «سوره‌هاى (هفتگانه) «حم» تاج قرآن است»!. «١»
«ابن عباس» نيز سخنى دارد كه احتمالًا آن را از پيامبر صلى الله عليه و آله يا على عليه السلام شنيده، مى‌گويد: لِكُلِّ شَىْ‌ءٍ لُبابٌ وَ لُبابُ الْقُرْآنِ الْحَوامِيمُ: «هر چيزى مغزى دارد و مغز قرآن سوره‌هاى حاميم است». «٢»