لَاالسَّيِّئَةُ». «١»

در حالى كه مخالفان حقّ سلاحى جز بدگوئى و افتراء و سخريه و استهزاء و انواع فشارها و ستم‌ها ندارند، بايد سلاح شما پاكى و تقوا، و سخن حق و نرمش و محبت باشد.
آرى مكتب ضلالت، جز چنان ابزارى را نمى‌پسندد، مكتب حق تنها از چنين وسائلى بهره‌گيرى مى‌كند.
گر چه «حَسَنَة» و «سَيِّئَة» مفهوم وسيعى دارد، تمام نيكى‌ها و خوبى‌ها و خيرات و بركات در مفهوم حسنه جمع است، همان گونه كه هر گونه انحراف و زشتى و عذاب در مفهوم «سيّئة» خلاصه شده است، ولى در آيه مورد بحث، آن شاخه‌اى از «حسنة» و «سيئة» كه مربوط به روش‌هاى تبليغى است، منظور مى‌باشد.
ولى جمعى از مفسران، «حسنه» را به معنى «اسلام و توحيد» و «سيئة» را به معنى «شرك و كفر» تفسير كرده‌اند.
بعضى «حسنه» را به «اعمال صالح» و «سيئه» را به «اعمال قبيح»، و بعضى «حسنه» را به «صفات عالى انسانى» همچون صبر و حلم و مدارا و عفو، و «سيئه» را به معنى «غضب و جهل و خشونت و انتقام‌جوئى» تفسير كرده‌اند ولى تفسير اول از همه مناسب‌تر به نظر مى‌رسد.
در حديثى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم كه در تفسير آيه فوق فرمود: الحَسَنَةُ