اضافى، مى‌كند. ميوه‌ها را به راحتى پوست مى‌كند، و اجزاء غير قابل استفاده را دور مى‌ريزد.
بعضى از مفسران، صورت را در اينجا به معنى اعم از صورت ظاهر و باطن گرفته‌اند، و اشاره به انواع استعدادها و ذوقهائى مى‌دانند، كه خدا در آدمى آفريده، و او را بر ساير جانداران، برترى بخشيده است.
و سرانجام، در بيان چهارمين و آخرين نعمت از اين سلسله، موضوع روزى‌هاى پاكيزه را مطرح كرده، مى‌فرمايد: «او شما را از طيبات روزى داد» «وَ رَزَقَكُمْ مِنَ الطَّيِّباتِ».
«طَيِّبات»، معنى بسيار گسترده‌اى دارد كه هر چيز پاكيزه، اعم از غذا، لباس، همسران، خانه‌ها، مَركب‌ها، حتى سخنان و گفتگوهاى پاكيزه را، شامل مى‌شود.
ممكن است، انسان بر اثر نادانى، اين مواهب پاك را بيالايد، ولى خداوند، در عالم آفرينش آنها را پاك آفريده است.
در پايان آيه، بعد از بيان اين چهار نعمت بزرگ، كه نيمى از آن به آسمان و زمين بر مى‌گردد، و نيمى از آن به انسان‌ها، مى‌فرمايد: «اين است خداوند پروردگار شما» «ذلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ». «١»

«و چون چنين است جاويد و پربركت است، خداوندى كه پروردگار عالميان است» «فَتَبارَكَ اللَّهُ رَبُّ الْعالَمِينَ».
آرى، كسى كه اين همه، مواهب را به انسان‌ها بخشيده، مدبر عالم هستى است، و هم او شايسته عبوديت و پرستش است.
آيه بعد مسأله «توحيد عبوديت» را از طريق ديگر، تعقيب مى‌كند، و آن