نُؤْتِهِ مِنْها وَ ما لَهُ فِى الْآخِرَةِ مِنْ نَصِيبٍ». «١»

تشبيه جالب و كنايه زيبائى است: انسان‌ها همگى زارعند و اين جهان، مزرعه ماست، اعمال ما، بذرهاى آن، و امكانات الهى، بارانى است كه بر آن مى‌بارد، اما اين بذرها، بسيار متفاوت است، بعضى محصولش نامحدود، جاودانى و درختانش هميشه خرم و سرسبز و پر ميوه، اما بعضى ديگر، محصولاتش بسيار كم، عمرش كوتاه و زودگذر، و ميوه‌هائى تلخ و ناگوار دارد.
تعبير به «يُرِيْدُ» (مى‌خواهد و اراده مى‌كند) در حقيقت، اشاره به تفاوت نيت‌هاى مردم است، و مجموع آيه، شرحى است پيرامون آنچه در آيه قبل، از مواهب و روزى‌هاى پروردگار آمده، كه گروهى از اين مواهب به صورت بذرهائى براى آخرت، استفاده مى‌كنند و گروهى براى تمتع دنيا.
جالب اين كه، در مورد كشتكاران آخرت مى‌گويد: «نَزِدْ لَهُ فِي حَرْثِهِ» (زراعت او را افزون مى‌كنيم) نمى‌گويد از تمتع دنيا نيز بى‌نصيبند، اما در مورد كشتكاران دنيا، مى‌گويد: «مقدارى از آن را كه مى‌خواهند به آنها مى‌دهيم، بعد مى‌افزايد: در آخرت هيچ نصيب و بهره‌اى ندارند».
به اين ترتيب، نه دنياپرستان به آنچه مى‌خواهند، مى‌رسند و نه طالبان آخرت از دنيا محروم مى‌شوند، اما با اين تفاوت كه گروه اول، با دست خالى به سراى آخرت، مى‌روند و گروه دوم، با دستهاى پر!
نظير همين معنى، در آيه ١٨ و ١٩ سوره «اسراء»، به شكل ديگرى آمده است: مَنْ كانَ يُرِيْدُ الْعاجِلَةَ عَجَّلْنا لَهُ فِيْها ما نَشاءُ لِمَنْ نُرِيْدُ، ثُمَّ جَعَلْنا لَهُ