غرور مى‌گردد، و همين كبر و غرور، او را به زشت‌كارى وادار مى‌سازد.
اين نكته، نيز ممكن است از دو جمله آيه فوق در ارتباط با يكديگر، استفاده شود، كه «ايمان و عمل صالح»، چشم دل را «بينا» مى‌كند، «كفر و اعمال زشت» آدمى را «نابينا» مى‌سازد و حسّ تشخيص حق از باطل را از او مى‌گيرد.
***
در آخرين آيه مورد بحث، با قاطعيت و صراحت، خبر از وقوع قيامت مى‌دهد مى‌گويد: «ساعت (روز قيامت) به طور مسلم، خواهد آمد، و شك و ترديدى در آن نيست، ولى اكثر مردم ايمان نمى‌آورند» «إِنَّ السَّاعَةَ لَآتِيَةٌ لارَيْبَ فِيها وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لايُؤْمِنُونَ».
كلمه «إِنَّ» و «لام» در «لَآتِيَةٌ» و جمله «لارَيْبَ فِيها» همه، تأكيدهاى مكررى است بر محتواى اين جمله، كه قيام قيامت است، و از آنجا كه در آيات قرآن دلائل بسيارى براى اين رستاخيز بزرگ، اقامه شده، در پاره‌اى از موارد بدون ذكر دليل، و به عنوان يك مسأله قطعى از آن بحث كرده و مى‌گذرد.
«ساعة» به گفته «راغب» در «مفردات» در اصل به معنى «جزئى از اجزاء زمان» است و از آنجا كه وقوع قيامت، و حساب انسان‌ها در آن روز، به سرعت انجام مى‌گيرد، از آن تعبير به «ساعة» شده است.
اين تعبير، دهها بار در قرآن مجيد، به همين معنى به كار رفته، منتها گاه در مورد خود قيامت است، و گاه در پايان جهان و مقدمات رستاخيز، و چون هر دو با يكديگر پيوند دارند، و هر دو به صورت ناگهانى رخ مى‌دهند، از هر دو تعبير به «ساعة» شده است. «١»