٣٠ وَ قالَ الَّذِي آمَنَ يا قَوْمِ إِنِّي أَخافُ عَلَيْكُمْ مِثْلَ يَوْمِ الأَحْزابِ
٣١ مِثْلَ دَأْبِ قَوْمِ نُوحٍ وَ عادٍ وَ ثَمُودَ وَ الَّذِينَ مِنْ بَعْدِهِمْ وَ مَا اللَّهُ يُرِيدُ ظُلْماً لِلْعِبادِ
٣٢ وَ يا قَوْمِ إِنِّي أَخافُ عَلَيْكُمْ يَوْمَ التَّنادِ
٣٣ يَوْمَ تُوَلُّونَ مُدْبِرِينَ ما لَكُمْ مِنَ اللَّهِ مِنْ عاصِمٍ وَ مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَما لَهُ مِنْ هادٍ
ترجمه:
٣٠- آن مرد با ايمان گفت: «اى قوم من! من بر شما از روزى همانند روز (عذاب) اقوام پيشين بيمناكم!
٣١- و از عادتى همچون عادت قوم نوح و عاد و ثمود و كسانى كه بعد از آنان بودند مى‌ترسم؛ و خداوند ستمى بر بندگانش نمى‌خواهد.
٣٢- اى قوم! بر شما از روزى كه مردم يكديگر را صدا مىزنند (و يارى مى‌طلبند) بيمناكم!
٣٣- همان روزى كه روى مى‌گردانيد و فرار مى‌كنيد؛ اما هيچ پناهگاهى در برابر خداوند براى شما نيست؛ و هركس را خداوند (به خاطر اعمالش) گمراه سازد، راهبرى براى او نيست!