مجموع آيات اين سوره را فرا گرفته است.
به نظر مى‌رسد، بيان حالِ «مؤمن آل فرعون» در اين سوره، يك برنامه آموزشى حساب شده براى گروهى از مسلمانان «مكّه» بوده است كه، در عين ايمان آوردن به پيامبر صلى الله عليه و آله، روابط دوستانه خود را ظاهراً با دشمنانِ سرسخت و لجوج حفظ مى‌كردند، تا سنگرى باشند براى روز خطر، و مى‌گويند: «ابو طالب» عموى پيامبر صلى الله عليه و آله در همين زمره بود، چنان كه در روايات اسلامى، همين معنى از اميرمؤمنان على عليه السلام روايت شده است. «١»
به هر حال، محتواى اين سوره را مى‌توان در شش بخش خلاصه كرد:
بخش اول: كه آغاز سوره را تشكيل مى‌دهد، توجهى است به خداوند و قسمتى از اسماء حسناى او، مخصوصاً آنچه خوف و رجاء را در دل‌ها برمى‌انگيزد، مانند «غافِرُ الذَّنْبِ وَ شَدِيْدُ الْعِقابِ».
بخش دوم: تهديدهائى است نسبت به كافران جبّار، پيرامون عذابهاى اين جهان، همانند آنچه اقوام سركش پيشين به آن گرفتار شدند، و عذاب‌هاى قيامت با ذكر خصوصيات و جزئيات آن.
بخش سوم: پس از مطرح كردن داستان موسى عليه السلام و فرعون، سخن را به «مؤمن آل فرعون»، سوق مى‌دهد و بخش وسيعى از سوره را به شرحِ گفتگوهاى اين مرد هوشمندِ شجاع، با فرعونيان اختصاص مى‌دهد.
بخش چهارم: باز مطلب را به صحنه‌هائى از قيامت مى‌كشاند، تا دلهاى خفتگان را بيدار كند.
در بخش پنجم: مسأله توحيد و شرك را كه مهم‌ترين مسأله زندگى انسان