تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٧
١٨ وَ أَنْذِرْهُمْ يَوْمَ الآزِفَةِ إِذِ الْقُلُوبُ لَدَى الْحَناجِرِ كاظِمِينَ ما لِلظَّالِمِينَ مِنْ حَمِيمٍ وَ لاشَفِيعٍ يُطاعُ
١٩ يَعْلَمُ خائِنَةَ الأَعْيُنِ وَ ماتُخْفِى الصُّدُورُ
٢٠ وَ اللَّهُ يَقْضِي بِالْحَقِّ وَ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لايَقْضُونَ بِشَىْءٍ إِنَّ اللَّهَ هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ
ترجمه:
١٨- و آنها را از روز نزديك بترسان، هنگامى كه از شدت وحشت دلها به گلوگاه مىرسد، و تمامى وجود آنها مملو از اندوه مىگردد؛ براى ستمكاران دوستى وجود ندارد، و نه شفاعتكنندهاى كه شفاعتش پذيرفته شود.
١٩- او چشمهائى را كه به خيانت مىگردد، و آنچه را سينهها پنهان مىدارند، مىداند.
٢٠- خداوند به حق داورى مىكند، و معبودهائى را كه غير از او مىخوانند، هيچ گونه داورى ندارند؛ خداوند شنوا و بيناست!
تفسير:
روزى كه جانها به لب مىرسد!
اين آيات، همچنان ادامه توصيف قيامت است و در حقيقت در اين آيات، هفت ويژگى ديگر، از ويژگىهاى قيامت و حوادث هولانگيز و دهشتزاى آن كه هر انسان مؤمنى را عميقاً در فكر فرو مىبرد بيان شده است: