او انسان‌ها را جانشينان و نمايندگان خود در زمين قرار داده، و بر طبق شايستگى‌ها، بعضى را بر بعضى برترى بخشيده است: «وَ هُوَ الَّذِى جَعَلَكُمْ خَلائِفَ الارْضِ وَ رَفَعَ بعْضَكُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجاتٍ». «١»

اگر در آيه گذشته، دعوت به اخلاص در دين شده، در اينجا مى‌گويد خداوند درجات شما را به ميزان اخلاصتان بالا مى‌برد، آرى او «رفيع الدرجات» است.
اينها همه در صورتى است كه «رفيع» را به معنى «رافع و بالا برنده» تفسير كنيم، ولى بعضى گفته‌اند «رفيع» در اينجا را به معنى «مرتفع» است، بنابراين «رفيع الدرجات» اشاره به اوصاف بلند و عالى خدا است: او در علمش بلند مرتبه است، و در قدرتش نيز بلند مرتبه، تمام اوصاف كمال و جمالش آن قدر مرتفع و بالا است كه، هماى بلند پرواز عقل و دانش بشرى، هرگز به اوج آن نمى‌رسد.
و از آنجا كه «رفيع» در لغت به هر دو معنى آمده است، آيه فوق به هر يك از دو معنى ممكن است تفسير شود، ولى از آنجا كه تناسب بحث در آيات، با مسأله پاداش، به اعطاى درجات عالى به بندگان صالح است، معنى اول مناسب‌تر به نظر مى‌رسد، هر چند به عقيده ما كه، «استعمال لفظ را در بيش از يك معنى» جايز مى‌دانيم، جمع ميان هر دو تفسير، بى‌مانع است، مخصوصاً در مورد آيات قرآن كه الفاظ آن، مفاهيم وسيع و گسترده‌اى دارد.
سپس مى‌افزايد: «او صاحب عرش است» «ذُو الْعَرْشِ».
سرتاسر عالم هستى، تحت قدرت و حكومت او است، و حكومتش