اواخر همين سوره «مؤمن»، بعد از ذكر نعمتهاى خداوند، از قبيل چهار پايان و كشتى‌ها مى‌فرمايد: وَ يُرِيْكُمْ آياتِهِ فَأَىَّ آياتِ اللَّهِ تُنْكِرُونَ: «او آياتش را به شما نشان مى‌دهد، كدام يك از آيات الهى را انكار مى‌كنيد» «١» و همچنين آيات ديگر.
اصولًا تعبير به «يُرِيْكُم» (به شما ارائه مى‌دهد) متناسب با آيات تكوينى است، اما در مورد آيات تشريعى، معمولًا تعبيرهاى ديگرى مانند «وحى فرستاد» و «به سراغ شما آمد» ديده مى‌شود.
به هر حال، اين كه بعضى از مفسران پيشين، و بعضى از بزرگان مفسران معاصر، آيات را در اينجا به معنى «آيات تشريعى» يا اعم از «تشريعى و تكوينى» گرفته‌اند دليل ندارد.
اين نكته نيز قابل توجه است كه، قرآن، در اينجا از ميان آيات عظيمى كه در آسمان و زمين و وجود انسان، قرار دارد تنها روى مسأله «رزق و روزى انسان» انگشت گذارده، چرا كه بيشترين مشغوليات فكرى او را همين امر تشكيل مى‌دهد، و گاه براى افزايش روزى و نجات از تنگناهاى رزق، دست به دامن بتها مى‌زند، قرآن مجيد مى‌گويد: همه روزيها به دست خداوند است، و از بتها كارى ساخته نيست.
و در پايان آيه، مى‌افزايد: با وجود اين همه آيات در پهنه جهان هستى، چشمهاى نابينا و قلوبى كه حجاب بر آنها افكنده شده، چيزى نمى‌بينند «تنها كسانى متذكر مى‌شوند كه به سوى خدا باز گردند» و قلب و جان خود را از آلودگيها بشويند. «وَ مايَتَذَكَّرُ إِلَّا مَنْ يُنِيبُ».
***