وحدانيت خداوند و ربوبيت او، و نفى شرك و بت‌پرستى.
نخست مى‌گويد: «او كسى است كه آياتش را به شما نشان مى‌دهد» «هُوَ الَّذِي يُرِيكُمْ آياتِهِ».
همان آيات و نشانه‌هاى آفاقى و انفسى، كه تمام عالم هستى را پر كرده است، و نقش‌هاى عجيبى كه بر در و ديوار وجود، نمايان است، نقش‌هائى كه، «هر كه فكرت نكند نقش بود بر ديوار»!
سپس، به بيان يكى از اين آيات پرداخته، مى‌افزايد: «او از آسمان براى شما روزى پر ارزشى مى‌فرستد» «وَ يُنَزِّلُ لَكُمْ مِنَ السَّماءِ رِزْقاً».
دانه‌هاى حيات‌بخش باران، نور آفتاب كه زنده‌كننده تمام موجودات است، و هوائى كه مايه حيات همه حيوانات و گياهان مى‌باشد، همه از آسمان نازل مى‌شود، و مى‌دانيم، اين سه امر، مهم‌ترين وسيله زندگى و حيات است و بقيه فرع بر آن مى‌باشد.
بعضى از مفسران، «آسمان» را به معنى «عالم غيب» و «زمين» را به معنى «عالم شهود» تفسير كرده‌اند، و «نزول رزق الهى» را از آسمان به زمين به معنى «ظهور از عالم غيب به عالم شهود» دانسته‌اند، اما علاوه بر اين كه، اين تفسير مخالف ظاهر آيه است، هيچ الزامى نيز بر آن وجود ندارد.
درست است كه وحى، و آيات فراوانى كه غذاى روح است از آسمانِ غيب و معنى، نازل مى‌شود، و باران و نورِ آفتاب كه غذاى جسم است، از آسمان ظاهر است، و اين هر دو با يكديگر، هماهنگ است، ولى نبايد تصور كرد كه تعبير به آيات، در آيات مورد بحث، اشاره به مفهومى اعم يا مخصوصاً اشاره به آيات تشريعى است، چرا كه تعبير «يُرِيكُمْ آياتِهِ» (آياتش را به شما ارائه مى‌دهد) مكرر در قرآن مجيد، بر آيات توحيدى عالم هستى، اطلاق شده است، از جمله در