بعضى نيز، اظهار بى‌اطلاعى كرده و گفته‌اند: مى‌دانيم آئينى داشته، اما كدام آئين؟ بر ما روشن نيست!
گر چه هر يك از اين اقوال وجهى دارد، اما هيچ كدام مسلّم نيست، و مناسب‌تر از اينها قول چهارمى است و آن اين كه: پيامبر صلى الله عليه و آله شخصاً برنامه خاصى از سوى خداوند داشته كه بر طبق آن عمل مى‌كرده، و در حقيقت آئين مخصوص خودش بوده، تا زمانى كه اسلام بر او نازل گشت.
شاهد اين سخن، حديثى است كه در «نهج البلاغه» آمده، و در بالا ذكر كرديم كه مى‌گويد: «خداوند از آن زمان كه رسول خد صلى الله عليه و آله ا از شير باز گرفته شد، بزرگ‌ترين فرشته‌اش را قرين وى ساخت، تا شب و روز او را به راه‌هاى مكارم، و طرق اخلاق نيك سوق دهد».
مأموريت چنين فرشته‌اى، دليل بر وجود يك برنامه اختصاصى است.
شاهد ديگر اين كه: در هيچ تاريخى نقل نشده است كه پيغمبر اسلام صلى الله عليه و آله در معابد «يهود» يا «نصارى‌» يا مذهب ديگر مشغول عبادت شده باشد، نه در كنار كفار در بتخانه بود، و نه در كنار اهل كتاب در معابد آنان، در عين حال پيوسته خط و طريق توحيد را ادامه مى‌داد، و به اصول اخلاق و عبادت الهى، سخت پايبند بود.
روايات متعددى نيز،- طبق نقل «علامه مجلسى» در «بحار الانوار»- در منابع اسلامى آمده است كه، پيامبر صلى الله عليه و آله از آغاز عمرش مؤيد به «روح القدس» بود و با چنين تأييدى، مسلماً بر اساس الهام «روح القدس» عمل مى‌كرد. «١»
«علامه مجلسى» شخصاً معتقد است: پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله قبل از مقام رسالت