أَمْرِنا».
تعبير به «كَذلِكَ» (اين‌گونه) ممكن است اشاره به اين باشد كه تمام انواع سه‌گانه وحى، كه در آيه قبل آمده، براى پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله تحقق يافت، گاه، مستقيماً با ذات پاك پروردگار، ارتباط مى‌يافت، و گاه از طريق فرشته وحى و گاه، با شنيدن آوازى شبيه امواج صوتى، چنان كه در روايات اسلامى نيز اشاره به همه اينها شده، و شرح آن را ذيل آيه گذشته بيان كرديم.
در اين كه منظور از «روح» در اينجا چيست؟ دو قول در ميان مفسران ديده مى‌شود:
نخست، اين كه، منظور، از آن «قرآن مجيد» است كه مايه حيات دل‌ها و زندگى جان‌ها است، اين قول را غالب مفسران برگزيده‌اند. «١»
«راغب» در «مفردات» نيز مى‌گويد: سُمِّىَ الْقُرْآنُ رُوحاً فِي قَوْلِهِ وَ كَذلِكَ أَوْحَيْنا إِلَيْكَ رُوحاً مِنْ أَمْرِنا وَ ذلِكَ لِكَوْنِ الْقُرْآنِ سَبَباً لِلْحَياةِ الاخْرَوِيَّةِ: «قرآن در آيه وَ كَذلِكَ أَوْحَيْنا ... روح ناميده شده؛ زيرا سبب حيات اخروى است».
اين معنى، با قرائن مختلفى كه در آيه وجود دارد مانند تعبير به «كَذلِكَ» كه اشاره به مسأله وحى است و تعبير به «أَوْحَيْنا» و همچنين تعبيراتى كه درباره قرآن در ذيل همين آيه آمده است كاملًا سازگار است.
گر چه «روح» در ساير آيات قرآن، غالباً به معانى ديگرى آمده است ولى با توجه به قرائن فوق، ظاهر اين است كه روح در اينجا به معنى قرآن است.
در تفسير آيه ٢ سوره «نحل» «يُنَزِّلُ الْمَلائِكَةَ بِالرُّوحِ مِنْ أَمْرِهِ عَلى‌ مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ» نيز گفتيم كه قرائن نشان مى‌دهد «روح» در آن آيه، نيز به معنى