١٠ إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا يُنادَوْنَ لَمَقْتُ اللَّهِ أَكْبَرُ مِنْ مَقْتِكُمْ أَنْفُسَكُمْ إِذْ تُدْعَوْنَ إِلَى الإِيمانِ فَتَكْفُرُونَ
١١ قالُوا رَبَّنا أَمَتَّنَا اثْنَتَيْنِ وَ أَحْيَيْتَنَا اثْنَتَيْنِ فَاعْتَرَفْنا بِذُنُوبِنا فَهَلْ إِلى‌ خُرُوجٍ مِنْ سَبِيلٍ
١٢ ذلِكُمْ بِأَنَّهُ إِذا دُعِىَ اللَّهُ وَحْدَهُ كَفَرْتُمْ وَ إِنْ يُشْرَكْ بِهِ تُؤْمِنُوا فَالْحُكْمُ لِلَّهِ الْعَلِىِّ الْكَبِيرِ
ترجمه:
١٠- كسانى را كه كافر شدند، روز قيامت صدا مى‌زنند كه عداوت و خشم خداوند نسبت به شما از عداوت و خشم خودتان نسبت به خودتان، بيشتر است، چرا كه به سوى ايمان دعوت مى‌شديد، ولى انكار مى‌كرديد!
١١- آنها مى‌گويند: «پروردگارا! ما را دو بار ميراندى، و دو بار زنده كردى؛ اكنون كه به گناهان خود معترفيم؛ آيا راهى براى خارج شدن (از دوزخ) وجود دارد»؟
١٢- اين به خاطر آن است كه وقتى خداوند به يگانگى خوانده مى‌شد، انكار مى‌كرديد، و اگر براى او همتائى مى‌پنداشتند، ايمان مى‌آورديد؛ اكنون داورى مخصوص خداوند بلند مرتبه است (و شما را مطابق عدل خود كيفر مى‌دهد).
تفسير:
ما به گناه خود معترفيم آيا راه جبرانى هست؟!
در آيات گذشته، سخن از شمول «رحمت» الهى نسبت به مؤمنان بود، و در