نيست» «وَ لَمَنِ انْتَصَرَ بَعْدَ ظُلْمِهِ فَأُولئِكَ ما عَلَيْهِمْ مِنْ سَبِيلٍ». «١»

نه كسى حق دارد مانع از اين كار شود، و نه او را ملامت و سرزنش و مجازات كند، و نه در يارى كردن چنين مظلومى، ترديد به خود راه دهد، چرا كه انتصار و استمداد حق مسلم هر مظلومى است، و يارى مظلومان وظيفه هر انسان آزاده و بيدارى.
***
«مجازات و كيفر، تنها از آن كسانى است كه به مردم ستم مى‌كنند، و در زمين به ناحق ظلم روا مى‌دارند» «إِنَّمَا السَّبِيلُ عَلَى الَّذِينَ يَظْلِمُونَ النَّاسَ وَ يَبْغُونَ فِى الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ».
آنها علاوه بر كيفر و مجازات در دنيا، «در آخرت نيز عذاب دردناكى در انتظارشان است» «أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ».
در اين كه در ميان جمله «يَظْلِمُونَ النَّاسَ» و جمله «يَبْغُونَ فِى الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ» چه تفاوتى است؟ بعضى از مفسران جمله اول را اشاره به مسأله «ظلم و ستم» و دوم را به «تكبر و خود برتربينى» دانسته‌اند. «٢»
بعضى ديگر، جمله اول را ناظر به «ظلم» و دوم را به «قيام بر ضد حكومت اسلامى» ذكر كرده‌اند.
«بَغْى» در اصل به معنى كوشش و تلاش براى به دست آوردن چيزى است، ولى بسيار مى‌شود، به كوششهائى كه براى غصب حق ديگران، و تجاوز از حدود