أَسْرَفُوا عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ لاتَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ: «بگو اى بندگان من! كه درباره خويش اسراف كرده‌ايد، از رحمت خدا نوميد نشويد».
***
درست است كه خداوند روزى را با حساب نازل مى‌كند، تا بندگان طغيان نكنند اما چنان نيست كه آنها را محروم و ممنوع سازد، لذا در آيه بعد مى‌افزايد:
«او كسى است كه باران نافع را بعد از آن كه مردم مأيوس شدند، نازل مى‌كند و دامنه رحمت خويش را مى‌گستراند» «وَ هُوَ الَّذِي يُنَزِّلُ الْغَيْثَ مِنْ بَعْدِ ما قَنَطُوا وَ يَنْشُرُ رَحْمَتَهُ».
و بايد هم چنين باشد «چرا كه او ولىّ و سرپرستى است، شايسته ستايش» «وَ هُوَ الْوَلِىُّ الْحَمِيدُ».
اين آيه در عين اين كه بيان نعمت و لطف پروردگار است، از آيات و نشانه‌هاى توحيد نيز سخن مى‌گويد، چرا كه نزول باران، نظام بسيار دقيق و حساب شده‌اى دارد، از موقعى كه آفتاب بر اقيانوس‌ها مى‌تابد، و ذرات لطيف آب را از املاح جدا كرده و به صورت توده‌هاى ابر به آسمان مى‌فرستد، و هنگامى كه قشر سرد فوقانى هوا آنها را متراكم مى‌سازد، و سپس بادها آنها را بر دوش خود حمل مى‌كنند، و بر فراز زمين‌هاى تشنه و خشكيده مى‌برند، و بر اثر برودت و فشار مخصوص هوا تبديل به دانه‌هاى كوچك باران مى‌شود كه به نرمى بر زمين نشيند، و در آن نفوذ مى‌كند، بى‌آن كه ويرانى بيافريند.
آرى، اگر اين نظام را با دقت بررسى كنيم، نشانه‌هاى علم و قدرت خداوند در آن نمايان است.
او ولىّ حميدى است كه نيازهاى بندگان را تأمين كرده، و آنها را مشمول الطاف خويش مى‌گرداند.