٢- آداب دعا كردن
در اين آيات، حاملان عرش الهى، راه و رسم دعا را به مؤمنان مى‌آموزند.
نخست، تمسك به ذيل نام پروردگار (رَبَّنا).
سپس او را به صفات جمال ستودن، و از مقام رحمت و علم بى‌پايانش مدد خواستن (وَسِعَتْ كُلَّ شَىْ‌ءٍ رَحْمَةً وَ عِلْماً).
سرانجام وارد در دعا شدن، و مسائل را به ترتيب اهميت خواستن، و با شرائطى كه زمينه استجابت را فراهم مى‌سازد، مقرون ساختن (فَاغْفِرْ لِلَّذِيْنَ تابُوا وَ اتَّبَعُوا سَبِيْلَكَ).
سپس دعا را با ذكر اوصاف جمال او، و توسل مجدد به ذيل رحمتش، پايان دادن.
جالب توجه اين كه، حاملان عرش در اين دعا، روى پنج وصف از مهمترين اوصاف الهى تكيه مى‌كنند: ربوبيت، رحمت، قدرت، علم و حكمت او.
***
٣- چرا دعاها با ربّنا شروع مى‌شود؟
مطالعه آيات قرآن مجيد، نشان مى‌دهد كه «اولياء اللّه» اعم از پيامبران و فرشتگان و بندگان صالح، به هنگام دعا سخن خود را با «رَبَّنا»، يا «رَبِّى»، شروع مى‌كردند.
آدم عليه السلام مى‌گويد: رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا: «پروردگارا! من و همسرم بر خود ستم كرديم». «١»
نوح عليه السلام عرض مى‌كند: رَبِّ اغْفِرْ لِي وَ لِوالِدَىَّ: «پروردگارا! من و پدر و