طرف مى‌گردد، و آن اين كه: پيغمبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله از يكسو فرموده است: مَثَلُ أَهْلِ بَيْتِي كَمَثَلِ سَفِيْنِةِ نُوحٍ مَنْ رَكِبَ فِيْها نَجى‌: «مثل اهل بيت من، همچون كشتى نوح است، هر كس سوار بر آن شود نجات مى‌يابد».
و از سوى ديگر فرموده است: أَصْحابِي كَالنُّجُومِ بِأَيِّهِمِ اقْتَدَيْتُمُ إِهْتَدَيْتُمْ: «اصحاب من، همچون ستارگان آسمانند، به هر كدام اقتداء كنيد، هدايت مى‌يابيد» و ما الآن در اقيانوس تكليف گرفتاريم، و امواج شبهات و شهوات، ما را از هر سو در هم مى‌كوبد، و آن كس كه مى‌خواهد از دريا عبور كند، احتياج به دو امر دارد، يكى كشتى خالى از هر عيب و نقص، و ديگرى، ستارگان پر فروغ درخشنده‌اى كه مسير را به او نشان دهند، هنگامى كه انسان سوار بر كشتى شود، و چشم بر ستارگان درخشان بدوزد، اميد نجات وجود دارد، همچنين هر كس از اهل سنت، بر كشتى محبت آل محمّد صلى الله عليه و آله سوار گردد، و چشم به ستارگان اصحاب دوزد، اميد است كه خداوند او را به سلامت و سعادت در دنيا و آخرت برساند. «١»
ولى ما مى‌گوئيم، اين تشبيهِ شاعرانه گر چه زيبا است، اما دقيق نيست، چرا كه اولًا- كشتى نوح مركب نجات بود، در آن روز كه همه جاى جهان را امواج خروشان آب فرا گرفته بود، دائماً در گردش بود، بى آن كه مانند كشتى‌هاى معمولى مقصدى داشته باشد كه به سوى آن مقصد به كمك ستارگان حركت كند.
مقصد، خود كشتى بود، و نجات از غرقاب، تا فرو نشستن آب و قرار گرفتن كشتى بر كنار كوه جودى.
ثانياً- در بعضى از روايات، كه در كتب برادران اهل سنت نقل شده از پيغمبر