رابعاً آيه اقتضاء مى‌كند، تمام اهل بيت واجب الاطاعة باشند، و به همين دليل بايد همه، امام باشند، در حالى كه اماميّه چنين عقيده‌اى را ندارند. «١»
***
تحليل و بررسى
با برداشتى كه از آيه مورد بحث، طبق قرائن فراوان و محكم موجود در آيه، و ساير آيات قرآن، داشتيم پاسخ بسيارى از اين ايرادات، روشن مى‌شود:
زيرا گفتيم: اين محبت، امر ساده‌اى نيست، اين به عنوان پاداش نبوت و اجر رسالت است، طبعاً بايد مطلبى هم‌وزن و هم‌شأن آن باشد، تا بتواند پاداش آن قرار گيرد.
از سوى ديگر، آيات قرآن گواهى مى‌دهد، سود اين محبت چيزى نيست كه به پيامبر صلى الله عليه و آله برگردد، بلكه نتيجه آن صددرصد عائد خود مؤمنان مى‌شود، يا به تعبير ديگر، اين يك امر معنوى است كه در تكامل هدايت مسلمانان مؤثر است.
به اين ترتيب، گر چه از آيه چيزى جز مسأله وجوب محبت استفاده نمى‌شود، اما با قرائنى كه ذكر شد، اين وجوب محبت، سر از مسأله امامت كه پشتوانه مقام نبوت و رسالت است در مى‌آورد.
با توجه به اين توضيح كوتاه به بررسى ايرادات فوق مى‌پردازيم:
اولًا- اين كه: بعضى از مفسران آيه را به مودّت اهل بيت تفسير نكرده‌اند بايد قبول كرد كه پيش‌داوريها و رسوبات ذهنى مانع از اين امر بوده، فى المثل جمعى از آنها «قربى‌» را به معنى «تقرب به پروردگار» تفسير كرده‌اند! در حالى كه در تمام آيات قرآن، هر موردى اين كلمه به كار رفته، به معنى خويشاوندان