واضح است كه قبول اين ولايت و رهبرى، همانند نبوت پيامبر صلى الله عليه و آله سبب سعادت خود انسان‌ها است و نتيجه‌اش به خود آنها بازگشت مى‌كند.
توضيح اين كه:
مفسران در تفسير اين جمله، بحث‌هاى فراوانى دارند و تفسيرهاى مختلفى، كه هر گاه با ذهنِ خالى از پيش‌داوريها به آنها نگاه كنيم، مى‌بينيم بر اثر انگيزه‌هاى مختلفى، از مفهوم اصلى آيه دور شده‌اند، و احتمالاتى را برگزيده‌اند كه، نه با محتواى آيه سازگار است، و نه با شأن نزول و ساير قرائن تاريخى و روائى.
روى هم رفته چهار تفسير معروف براى آيه وجود دارد:
١- همان كه در بالا اشاره شد، كه منظور از ذوى‌القربى، نزديكان پيغمبر صلى الله عليه و آله است و محبت آنها وسيله‌اى است براى قبول امامت و رهبرى ائمه معصومين عليهم السلام از دودمان آن حضرت، و پشتوانه‌اى، بر اداى رسالت.
جمعى از مفسران نخستين، و تمام مفسران شيعه، اين معنا را برگزيده‌اند، و روايات فراوانى از طرف شيعه و اهل سنت در اين زمينه نقل شده كه بعداً به آن اشاره خواهيم كرد.
٢- منظور اين است كه اجر و پاداش رسالت، دوست داشتن امورى است كه شما را به «قرب الهى» دعوت مى‌كند.
اين تفسير را كه جمعى از مفسران اهل سنت، انتخاب كرده‌اند، به هيچ وجه با ظاهر آيه سازگار نيست، زيرا در اين صورت معنى آيه چنين مى‌شود: از شما مى‌خواهم كه اطاعت الهى را دوست بداريد، و مودّت آن را به دل بسپاريد، در حالى كه بايد گفته شود: من از شما اطاعت الهى را مى‌خواهم (نه مودّت اطاعت الهى).
به علاوه، در ميان مخاطبين آيه، كسى وجود نداشت كه دوست ندارد به خدا نزديك شود، حتى مشركان نيز علاقه داشتند كه به خدا نزديك شوند، و اصولًا عبادت بت‌ها را وسيله‌اى براى اين كار مى‌پنداشتند.