جَهَنَّمَ يَصْلاها مَذْمُوماً مَدْحُوراً، وَ مَنْ أَرادَ الْآخِرَةَ وَ سَعى‌ لَها سَعْيَها وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولئِكَ كانَ سَعْيُهُمْ مَشْكُورًا: «كسى كه زندگى زودگذر را مى‌طلبد، آن مقدار از آن را كه بخواهيم مى‌بخشيم، سپس دوزخ را براى او قرار مى‌دهيم، در آن وارد مى‌شود، در حالى كه مذموم و رانده شده درگاه خدا است، و كسانى كه سراى آخرت را مى‌طلبند، و كوشش خود را براى آن انجام دهند، و ايمان داشته باشند، به تلاش‌هاى آنها پاداش داده خواهد شد».
تعبير به «نَزِدْ لَهُ فِي حَرْثِهِ»، هماهنگ است با آنچه در آيات ديگر قرآن آمده، از جمله مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثالِها: «كسى كه كار نيكى انجام دهد، ده برابر پاداش او است» «١» و لِيُوَفِّيَهُمْ أُجُورَهُمْ وَ يَزِيْدَهُمْ مِنْ فَضْلِهِ: «خدا پاداش آنها را به طور كامل مى‌دهد، و از فضلش بر آنها مى‌افزايد».»

به هر حال، آيه فوق، ترسيم گويائى از بينش اسلامى درباره زندگى دنيا است، دنيائى كه مطلوب بالذات است، و دنيائى كه مقدمه جهان ديگر و مطلوب بالغير، اسلام، به دنيا به عنوان يك مزرعه مى‌نگرد كه محصولش در قيامت چيده مى‌شود.
تعبيراتى كه در لسان روايات يا بعضى ديگر از آيات قرآن، آمده تأييد و تأكيدى بر همين معنا است.
مثلًا در آيه ٢٦١ سوره «بقره»، انفاق‌كنندگان را تشبيه به بذرى مى‌كند كه از آن هفت خوشه برمى‌خيزد، و از هر خوشه‌اى يكصد دانه، و گاه بيشتر، اين، نمونه بذر افشانى آخرت است.
و در حديثى از پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم: وَ هَلْ تَكُبُّ النَّاسِ عَلى‌ مَناخِرِهِمْ فِى النَّارِ إِلَّا حَصائِدُ أَلْسِنَتِهِمْ: «آيا چيزى مردم را به رو در آتش مى‌افكند، جز