تفسير:
حاملان عرش الهى پيوسته به اهل ايمان دعا مى كنند
لحن آيات پيشين، نشان مى‌داد كه، اين آيات، هنگامى نازل شده كه مسلمانان در اقليت و محروميت بودند، و دشمنان در اوج قدرت و داراى سلطه و امكانات فراوان.
و به دنبال آن، آيات مورد بحث، در حقيقت براى اين نازل شده كه به مؤمنان راستين، بشارت دهد كه شما هرگز تنها نيستيد، هرگز احساس غربت نكنيد، حاملان عرش الهى، و مقرّب‌ترين و بزرگترين فرشتگان او، با شما همصدا و دوستدار و طرفداران شما هستند، آنها پيوسته براى شما دعا مى‌كنند، و پيروزيتان را در اين عالم و عالم ديگر، از خدا مى‌طلبند، و اين بزرگترين وسيله دلگرمى است براى مؤمنان امروز و آن روز و فردا.
مى‌فرمايد: «فرشتگانى كه حاملان عرشند و فرشتگانى كه در گرداگرد عرش پروردگار، قرار دارند، تسبيح و حمد خدا مى‌گويند، به او ايمان دارند و براى مؤمنان استغفار مى‌كنند» «الَّذِينَ يَحْمِلُونَ الْعَرْشَ وَ مَنْ حَوْلَهُ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَيُؤْمِنُونَ بِهِ وَ يَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِينَ آمَنُوا».
گفتار آنها اين است: «پروردگارا رحمت و علم تو همه چيز را فرا گرفته (تو از گناهان بندگانت با خبرى، و نسبت به آنها رحيمى) خداوندا! آنها كه توبه كرده‌اند و از راه تو مى‌روند را ببخش و بيامرز و آنها را از عذاب دوزخ نگاه دار» «رَبَّنا وَسِعْتَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ رَحْمَةً وَ عِلْماً فَاغْفِرْ لِلَّذِينَ تابُوا وَ اتَّبَعُوا سَبِيلَكَ وَ قِهِمْ عَذابَ الْجَحِيمِ».
اين سخن، از يكسو به مؤمنان مى‌گويد، تنها شما نيستيد كه عبادت خداوند مى‌كنيد، و تسبيح و حمد او را مى‌گوئيد، قبل از شما مقرّب‌ترين فرشتگان