داراى همه گونه قوانين عبادى و اجتماعى بود از او آغاز گشت و پيامبران پيش از او برنامه و دستورات محدودى داشتند. «١»
و به همين دليل، در قرآن و روايات اسلامى سخنى از كتب آسمانى قبل از نوح نيامده است.
٤- قابل توجه اين كه، در ذكر اين پنج تن، نخست از نوح عليه السلام سخن به ميان آمده، سپس از پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله و بعد از ابراهيم عليه السلام و موسى عليه السلام و عيسى عليه السلام اين ترتيب‌بندى به خاطر اين است كه «نوح» به خاطر آغازگر بودنش در آغاز قرار گرفته، و پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله به خاطر عظمتش، بلافاصله بعد از او و ديگران به ترتيب زمان ظهور بعد از آنها.
٥- اين نكته نيز قابل توجه است كه، در مورد پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله تعبير به أَوْحَيْنا إِلَيْكَ: «وحى بر تو فرستاديم» مى‌كند، اما درباره سايرين تعبير به «توصيه» شده است، شايد اين تفاوت تعبير، براى اهميت اسلام نسبت به ساير اديان آسمانى است.
٦- در پايان آيه، در مورد چگونگى گزينش پيامبران تعبير به «مَنْ يَشاءُ» (هر كس را بخواهد) كه اشاره سربسته‌اى است به شايستگى‌هاى وجودى رسولان الهى.
اما در مورد امّت‌ها، تعبير به «مَنْ يُنِيْبُ» (كسى كه به سوى خدا بازگردد، و از گناه توبه كند و از در اطاعت در آيد) تا معيار هدايت الهى و شرايط آن براى همگان روشن گردد و راه وصول به درياى رحمتش را بيابند.
در حديث قدسى آمده است: مَنْ تَقَرَّبَ مِنِّي شِبْراً تَقَرَّبْتُ مِنْهُ ذِراعاً وَ مَنْ