چنين نيست، آنها نمى‌فهمند». «١»
ب- تقدير روزى، تضادى با تلاش‌ها ندارد- نبايد از آياتى كه در زمينه تقدير و اندازه‌گيرى روزى به وسيله پروردگار آمده، چنين استنباط كرد كه تلاش‌ها و كوشش‌ها نقشى در اين زمينه ندارد، و اينها را بهانه تنبلى و فرار از زير بار مسئوليت‌ها و مجاهدت‌ها در مقياس فرد و اجتماع قرار داد، كه اين پندار بر ضد آيات فراوانى از قرآن مجيد است، كه سعى و كوشش و تلاش را معيارِ موفقيت‌ها شمرده است.
هدف، اين است كه، با تمام تلاش‌ها و كوشش‌ها باز به روشنى مى‌بينيم دست ديگرى نيز، در كار است كه گاه نتيجه تلاش‌ها بر باد مى‌رود، و گاه به عكس، تا مردم فراموش نكنند، در پشت عالم اسباب، دست قدرت «مسبب الاسباب» كار مى‌كند.
و در هر حال، محروميت‌هاى ناشى از تنبلى و سستى را، هرگز نبايد به حساب تقسيم روزى از ناحيه خداوند گذارد؛ چرا كه خود فرموده: روزى را به تناسب تلاش‌ها وسعت مى‌دهم.
ج- روزى تنها به معنى مواهب مادى نيست- روزى، معنى وسيعى دارد كه روزى‌هاى معنوى را نيز در بر مى‌گيرد، بلكه روزى اصلى، همين روزى معنوى است، در دعاها تعبير به رزق در مورد روزيهاى معنوى، بسيار به كار رفته است، در مورد حج مى‌گوئيم: «أَللَّهُمَّ ارْزُقْنِي حَجَّ بَيْتَكَ الْحَرامِ».
در مورد توفيق اطاعت و دورى از معصيت آمده: «أَللَّهُمَّ ارْزُقْنِي تَوْفِيْقَ الطَّاعَةِ وَ بُعْدَ الْمَعْصِيَةِ ...».