به همين دليل، مى‌گوئيم: شناخت اصل وجود خدا آسان است، اما شناخت صفات او مشكل!
اميرمؤمنان على عليه السلام در «نهج البلاغه» مى‌فرمايد: وَ مَا الْجَلِيْلُ وَ الْلَّطِيْفُ وَ الثَّقِيْلُ وَ الْخَفِيْفُ وَ الْقَوِىُّ وَ الضَّعِيْفُ فِي خَلْقِهِ إِلَّا سَواءٌ: «موجودات بزرگ و كوچك، سنگين و سبك، قوى و ضعيف، همه در خلقتش يكسانند، و در برابر قدرت او بى‌تفاوت». «١»
و در پايان آيه، و بيان اوصاف ديگر ذات مقدسش، مى‌گويد: «او شنوا و بينا است» «وَ هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ».
آرى، او هم خالق است، و هم مدبّر، هم شنوا است و هم بينا، و در عين حال، شبيه و نظير و مانند ندارد، به همين دليل، بايد تنها در سايه ولايت و ربوبيت او قرار گرفت، و قيد بندگى غير او را از خود برداشت.
***
در آخرين آيه مورد بحث، سخن از سه قسمت ديگر از صفات فعل و ذات پروردگار است، كه هر كدام مسأله «ولايت و ربوبيت» او را در بعد خاصى نشان مى‌دهد:
نخست مى‌فرمايد: «كليدهاى آسمان‌ها و زمين در دست او است» «لَهُ مَقالِيدُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ».
بنابراين، هر كس هر چه دارد از او است، و هر چه مى‌خواهد، بايد از او بخواهد، نه تنها «كليدها»، بلكه «خزائن» آسمان‌ها و زمين نيز از آن او است «وَ لِلَّهِ خَزائِنُ السَّماواتِ وَ الارْضِ». «٢»