رابطه اين جمله، با جمله قبل، بنا بر تفسير اول، چنين است كه، فرشتگان حامل اين وحى بزرگ آسمانى، پيوسته حمد و تسبيح خدا به جا مى‌آورند، و او را به هر كمالى مى‌ستايند، و از هر نقصى منزه مى‌شمرند، و چون در محتواى اين وحى بزرگ، يك سلسله تكاليف و وظائف الهى است، و احياناً ممكن است براى مؤمنان لغزش‌هائى پيش آيد، مى‌گويد: آنها به يارى مؤمنان مى‌شتابند، و براى لغزش‌هاى آنها از خدا طلب آمرزش مى‌كنند.
اما بنابر تفسير دوم، تسبيح و حمد ملائكه براى تنزيه خداوند از نسبت شرك به او است، و استغفارشان نيز براى مشركانى است كه بيدار شده و ايمان آورده‌اند، و راه توحيد را يافته و به سوى پروردگار يكتا، باز گشته‌اند.
جائى كه فرشتگان، براى اين گناه بزرگ، در مورد گروه با ايمان، استغفار كنند به طريق اولى، براى ساير گناهان آنها نيز استغفار خواهند كرد و شايد مطلق بودن آيه نيز به همين دليل است.
نظير اين بشارت بزرگ، در آيه ٧ سوره «مؤمن» نيز آمده است: أَلَّذِيْنَ يَحْمِلُونَ الْعَرْشَ وَ مَنْ حَوْلَهُ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَ يُؤْمِنُونَ بِهِ وَ يَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِيْنَ آمَنُوا رَبَّنا وَسِعْتَ كُلُّ شَىْ‌ءٍ رَحمَةً وَ عِلْماً فَاغْفِرْ لِلَّذِيْنَ تابُوا وَ اتَّبَعُوا سَبِيْلَكَ: «حاملان عرش الهى و فرشتگانى كه پيرامون آن هستند، تسبيح و حمد پروردگارشان مى‌گويند، و براى مؤمنان استغفار مى‌كنند، و مى‌گويند: پروردگارا! رحمت و علم تو همه چيز را فرا گرفته، مؤمنانى كه از راه تو پيروى كردند را بيامرز».
در پايان اين آيه، به ششمين و هفتمين اوصاف پروردگار، كه آن هم در زمينه غفران و رحمت است و تناسب نزديكى با مسأله وحى و محتواى آن در مورد وظائف مؤمنان دارد، اشاره كرده مى‌فرمايد: «آگاه باشيد! خداوند آمرزنده و