مى‌دهد. «١»
قابل توجه اين كه: در آيات مورد بحث، به هفت وصف از اوصاف كمال خداوند اشاره شده است، كه، هر كدام از آنها به نحوى در مسأله وحى، دخالت دارد، از جمله، دو وصفى است كه در همين آيه مى‌خوانيم «عَزِيْزٌ وَ حَكِيْمٌ».
عزت و قدرت شكست‌ناپذير او، ايجاب مى‌كند كه، توانائى بر وحى و محتواى عظيم آن را داشته باشد، و حكمت او ايجاب مى‌كند كه، وحى الهى از هر نظر حكيمانه و هماهنگ با نيازهاى تكامل انسان‌ها باشد، جمله «يُوحِي» (وحى مى‌فرستد)، به حكم اين كه: فعل مضارع است، دليل بر استمرار وحى از آغاز خلقت آدم، تا عصر پيامبر خاتم صلى الله عليه و آله است.
***
سپس مى‌افزايد: «آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمين است از آن او است، و او بلند مرتبه و با عظمت است» «لَهُ ما فِى السَّماواتِ وَ ما فِى الْأَرْضِ وَ هُوَ الْعَلِىُّ الْعَظِيمُ».
مالكيت او، نسبت به آنچه در آسمان و زمين است، ايجاب مى‌كند كه از مخلوقات خود و سرنوشت آنها بيگانه نباشد، بلكه به تدبير امر آنها بپردازد، و نيازهاى آنها را از طريق وحى بر آنها نازل كند، و اين سومين وصف از هفت وصف كمال او است.