٥٣ سَنُرِيهِمْ آياتِنا فِى الآفاقِ وَ فِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أَ وَ لَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلى‌ كُلِّ شَىْ‌ءٍ شَهِيدٌ
٥٤ أَلا إِنَّهُمْ فِي مِرْيَةٍ مِنْ لِقاءِ رَبِّهِمْ أَلا إِنَّهُ بِكُلِّ شَىْ‌ءٍ مُحِيطٌ
ترجمه:
٥٣- به زودى نشانه‌هاى خود را در اطراف جهان و در درون جانشان به آنها نشان مى‌دهيم تا براى آنان آشكار گردد كه او حق است؛ آيا كافى نيست كه پروردگارت بر همه چيز شاهد و گواه است؟!
٥٤- آگاه باشيد كه آنها از لقاى پروردگارشان در شك و ترديدند؛ و آگاه باشيد كه خداوند به همه چيز احاطه دارد!
تفسير:
نشانه‌هاى حق در جهان بزرگ و كوچك
در اين دو آيه كه سوره «فصلت» با آن پايان مى‌گيرد، به دو مطلب مهم كه در حقيقت، يك نوع جمع‌بندى از بحث‌هاى اين سوره است، اشاره شده، آيه اول درباره توحيد (يا قرآن) سخن مى‌گويد، و آيه دوم درباره معاد.
در آيه اول مى‌فرمايد: «ما به زودى آيات و نشانه‌هاى خود را در آفاق و اطراف جهان، و همچنين در درون جان خود آنها، به آنان، نشان مى‌دهيم، تا براى آنها روشن شود كه، خداوند حق است» «سَنُرِيهِمْ آياتِنا فِى الْآفاقِ وَ فِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ».
«آيات آفاقى»، همچون آفرينش خورشيد و ماه و ستارگان با نظام دقيقى كه