تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤٣
لَئِنْ رُجِعْتُ إِلى رَبِّي إِنَّ لِي عِنْدَهُ لَلْحُسْنى».
نظير اين مطلب در سوره «كهف»، در داستان آن دو دوستى كه يكى ثروتمند بود و راه كفر و غرور را پيش گرفت، و ديگرى در مسير ايمان ثابت قدم ماند، آمده است: آنجا كه قرآن از زبان آن مرد مغرور كه صاحب باغها و چشمههاى پر آب بود نقل مىكند: ما أَظُنُّ أَنْ تَبِيْدَ هذِهِ أَبَداً- وَ ما أَظُنُّ السَّاعَةَ قائِمَةً وَ لَئِنْ رُدِدْتُ إِلى رَبِّى لَأَجِدَنَّ خَيْراً مِنْها مُنْقَلِباً: «من هرگز گمان نمىكنم قيامت بر پا شود، و اگر قيامتى در كار باشد و به سوى پروردگارم بازگردم جايگاهى بهتر و عالىتر از اين خواهم يافت»!!. «١»
ولى خداوند اين افراد مغرور و خيرهسر را در پايان اين آيه چنين تهديد مىكند كه: «ما به زودى كافران را از اعمالى كه انجام دادهاند آگاه خواهيم كرد، و از عذاب شديد به آنها مىچشانيم» «فَلَنُنَبِّئَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِما عَمِلُوا وَ لَنُذِيقَنَّهُمْ مِنْ عَذابٍ غَلِيظٍ». «٢»
همين معنى در جاى ديگر از قرآن مجيد، و به تعبير ديگر آمده است: آنجا كه مىفرمايد: وَ لَئِنْ أَذَقْناهُ نَعْماءَ بَعْدَ ضَرَّاءَ مَسَّتْهُ لَيَقُولَنَّ ذَهَبَ السَّيِّئاتُ عَنِّي إِنَّهُ لَفَرِحٌ فَخُورٌ: «هر گاه به انسان نعمتى را پس از ناراحتى و شدت بچشانيم، مىگويد: مشكلات و گرفتارىها براى هميشه از من برطرف شد، و ديگر بر نخواهد گشت، سپس غرق شادى و غفلت و كبر و غرور مىشود». «٣»
در آيه بعد، سومين حالتى را كه براى اينگونه انسانها به هنگام اقبال و ادبار دنياى مادى رخ مىدهد، بازگو مىكند كه حالت فراموشكارى به هنگام نعمت، و