تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣٧
بعضى از مفسران، نيز آن را به عنوان «وِعاءُ الثَّمَرَةِ» (ظرف ميوه) تفسير كردهاند. «١»
ظاهر اين است كه همه اين تفسيرها، به يك معنى باز مىگردد، از آنجا كه يكى از ظريفترين و دقيقترين مسائل، در جهان موجودات زنده، مسأله بارور شدن در رحم و تولد آنها است، قرآن مخصوصاً روى آن تكيه كرده است، چه در عالم جانداران و چه در گياهان.
آرى او است كه مىداند، كدامين نطفه در كدامين رحم، و در چه زمانى منعقد مىشود، و كى متولد مىگردد، كدام ميوه بارور مىگردد، و چه وقت غلاف و پوسته خود را مىشكافد و سر بيرون مىزند.
سپس مىافزايد: اين گروه كه قيامت را انكار مىكنند، يا به باد استهزاء مىگيرند، «در آن روز كه قيامت برپا مىشود آنها را ندا مىدهد: كجا هستند شريكهائى كه براى من مىپنداشتيد؟ آنها مىگويند: پروردگارا! ما به تو عرض كرديم كه هيچ گواهى بر گفتههاى خود نداريم» «وَ يَوْمَ يُنادِيهِمْ أَيْنَ شُرَكائِي قالُوا آذَنَّاكَ ما مِنَّا مِنْ شَهِيدٍ». «٢»- «٣»
آنچه مىگفتيم، سخنان بىاساس و بىپايه بود، سخنانى كه از جهل و بىخبرى يا تقليد كوركورانه، سرچشمه مىگرفت، امروز بهتر از هر زمان، مىفهميم كه چه اندازه اين ادعاها باطل و بىاساس بوده است.