تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣٥
٤٧ إِلَيْهِ يُرَدُّ عِلْمُ السَّاعَةِ وَ ما تَخْرُجُ مِنْ ثَمَراتٍ مِنْ أَكْمامِها وَ ما تَحْمِلُ مِنْ أُنْثى وَ لاتَضَعُ إِلَّا بِعِلْمِهِ وَ يَوْمَ يُنادِيهِمْ أَيْنَ شُرَكائِي قالُوا آذَنَّاكَ ما مِنَّا مِنْ شَهِيدٍ
٤٨ وَ ضَلَّ عَنْهُمْ ما كانُوا يَدْعُونَ مِنْ قَبْلُ وَ ظَنُّوا ما لَهُمْ مِنْ مَحِيصٍ
ترجمه:
٤٧- علم به قيامت (و لحظه وقوع آن) تنها به خدا باز مىگردد؛ هيچ ميوهاى از غلاف خود خارج نمىشود، و هيچ زنى باردار نمىگردد و وضع حمل نمىكند مگر به علم او؛ و آن روز كه آنها را ندا مىدهد كجايند شريكان من؟! مىگويند: «ما عرضه داشتيم كه هيچ گواهى بر گفته خود نداريم»!
٤٨- و همه معبودانى را كه قبلًا مىخواندند محو و گم مىشوند؛ و مىدانند هيچ گريزگاهى ندارند!
تفسير:
اسرار همه چيز، نزد او است
در آخرين آيه بحث گذشته، سخن از بازگشت اعمال نيك و بد به صاحبان آنها بود، كه اشاره ضمنى به مسأله ثواب و جزاى روز قيامت داشت.
در اينجا اين سؤال براى مشركان، مطرح مىشد كه، اين قيامت كه مىگوئى كى خواهد آمد؟!
قرآن، در آيات مورد بحث، نخست در پاسخ اين سؤال مىگويد: آگاهى بر