ولى با توجه به جمله بعد، و آيات آينده، تفسير اول صحيح‌تر به نظر مى‌رسد.
سپس، در پايان آيه مى‌افزايد: «پروردگار تو داراى مغفرت و آمرزش، و هم داراى مجازات دردناك است» «إِنَّ رَبَّكَ لَذُو مَغْفِرَةٍ وَ ذُو عِقابٍ أَلِيمٍ».
رحمت و آمرزش، براى آنها كه پذيرا شوند، و عذاب اليم براى آنها كه تكذيب كنند و تهمت زنند و به مخالفت برخيزند.
اين جمله، در حقيقت، بشارت و تشويقى است براى مؤمنان، و انذار و تهديدى است براى كافران.
مقدم داشتن «مغفرت» بر «عقاب»، همانند موارد ديگر دليل بر «پيشى گرفتن رحمت، بر غضب» است، چنان كه در دعا آمده: «يا مَنْ سَبَقَتْ رَحْمَتُهُ غَضَبَهُ». «١»

***
در آيه بعد، سخن از بهانه‌جوئى اين افراد لجوج، به ميان آورده، و پاسخ يكى از اين بهانه‌هاى عجيب را مطرح مى‌كند، و آن اين كه، مى‌گفتند: «چرا قرآن به لسان عجم، نازل نشده، تا ما براى آن اهميت بيشترى قائل باشيم، و غير عرب نيز از آن بهره گيرند»؟ ظاهراً هدفشان اين بود كه توده مردم از آن چيزى نفهمند و نيازى به آن نباشد كه به آنها بگويند: لاتَسْمَعُوا لَهذَا الْقُرْآنِ وَ الْغَوْا فِيْهِ: «به اين قرآن گوش فرا ندهيد، و با سخنان لغو و باطل آن را از اثر بيندازيد» (چنان كه در آيات قبل آمده بود). «٢»