تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١٧
صورت هشدار، به كافران لجوج و بىمنطق، مىفرمايد: «آنها كه به اين قرآن هنگامى كه به سراغ آنها آمد، كافر شدند بر ما مخفى نخواهند ماند» «إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِالذِّكْرِ لَمَّا جاءَهُمْ». «١»
اطلاق «ذكر»، بر «قرآن» به خاطر اين است كه، قبل از هر چيز، انسان را متذكر و بيدار مىسازد، و حقايقى را كه انسان اجمالًا با فطرت خدادادى دريافته، با وضوح و تفصيل، شرح مىدهد، نظير اين تعبير، در آيات ديگر قرآن، نيز آمده است، از جمله در آيه ٩ سوره «حجر» مىخوانيم: إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ: «ما اين «ذكر»، و يادآورى را نازل كرديم، و به طور قطع از آن پاسدارى خواهيم كرد».
و بعد، براى بيان عظمت قرآن، مىافزايد: «به طور مسلم، كتابى است شكستناپذير» «وَ إِنَّهُ لَكِتابٌ عَزِيزٌ».
كتابى است كه، هيچ كس، نمىتواند همانند آن را بياورد، و بر آن غلبه كند، كتابى است بىنظير، منطقش محكم و گويا، استدلالاتش قوى و نيرومند، تعبيراتش منسجم و عميق، تعليماتش ريشهدار و پرمايه، و احكام و دستوراتش هماهنگ با نيازهاى واقعى انسانها در تمام ابعاد زندگى.
***
سپس به توصيفِ مهم و گويائى، درباره عظمت اين كتاب آسمانى پرداخته مىگويد: «هيچگونه باطلى، نه از پيش رو، نه از پشت سر، به سراغ قرآن