ما پوشيده نخواهند بود» «إِنَّ الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي آياتِنا لايَخْفَوْنَ عَلَيْنا».
ممكن است با مغالطه و سفسطه مردم را بفريبند، و ممكن است بر اين عملِ زشت و ننگين خود، پرده بى‌افكنند و خود را از انظار مردم، مستور دارند، اما هرگز نمى‌توانند كمترين عمل خود را از ما پنهان نمايند.
«يُلْحِدُونَ» از ماده «إِلْحاد» در اصل از «لحد» (بر وزن عهد) گرفته شده، و به معنى حفره‌اى است كه در يك طرف قرار گيرد، و به همين جهت، به حفره‌اى كه در يك جانب قبر، قرار گرفته «لحد» گفته مى‌شود، سپس به هر كارى كه از حد وسط، به سوى افراط و تفريط متمايل شود، «الحاد» گفته‌اند. اطلاق اين كلمه بر «شرك و بت‌پرستى و كفر و بى‌دينى»، نيز به همين مناسبت است.
منظور، از «الحاد در آيات خدا»، ايجاد وسوسه در دلائل توحيد و معاد است كه در آيات قبل، با عنوان «وَ مِنْ آياتِهِ» بيان شد، و يا همه آيات الهى اعم از آيات تكوينى گذشته، يا آيات تشريعى كه در قرآن مجيد و كتب آسمانى نازل شده است.
مكتب‌هاى مادى و الحادى جهانِ امروز، كه براى منحرف ساختن مردم جهان از توحيد و معاد، گاه، دين را زائيده «جهل و ترس»، و گاه، مولود «عوامل اقتصادى»، و گاه، امور مادى ديگر، معرفى مى‌كنند، نيز بدون شك از كسانى هستند كه مشمول اين آيه‌اند.
قرآن، مجازات همه آنها را در ادامه اين بحث، با يك مقايسه روشن، بيان كرده مى‌گويد: «آيا كسى كه در آتش افكنده مى‌شود بهتر است؟ يا كسى كه در سايه ايمان در نهايت امن و امان در قيامت، قدم به عرصه محشر مى‌گذارد»؟! «أَفَمَنْ يُلْقى‌ فِى النَّارِ خَيْرٌ أَمْ مَنْ يَأْتِي آمِناً يَوْمَ الْقِيامَةِ».
آنها كه با ايجاد شك و فساد، عقائد و ايمان مردم را به آتش كشيدند، بايد در