مورد بحث شخص پيامبر صلى الله عليه و آله را به عنوان الگو، مخاطب ساخته، مى‌گويد: «هر گاه وسوسه‌هائى از شيطان در اين مسير متوجه تو گردد، به هوش باش، و در مقابل آن مقاومت كن، خود را به خداوند بسپار، و به سايه لطف او پناه بر، كه او شنونده و آگاه است» «وَ إِمَّا يَنْزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطانِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ». «١»

«نَزْغ» (بر وزن نزد) به معنى «ورود در كارى، به قصد فساد» است، و به همين جهت، به وسوسه‌هاى شيطانى «نزغ» گفته مى‌شود.
اين هشدار، در واقع به خاطر اين است كه، در اين‌گونه مواقع، معمولًا خطوراتى از ذهن مى‌گذرد، و يا افراد به اصطلاح مصلحت‌انديش، توصيه‌هائى از اين قبيل مى‌كنند:
«مردم را جز با زور نمى‌توان اصلاح كرد»، «خون را با خون بايد شست»، «ترحم بر پلنگ تيز دندان ستم‌كارى بر گوسفندان است» و مانند اينها، و با اين وسوسه‌ها، مى‌خواهند مقابله به مثل را در همه جا توصيه كنند، و بدى را به بدى پاسخ گويند.
قرآن مى‌گويد: مبادا گرفتار اين وسوسه‌ها شويد، و جز در موارد خاص و استثنائى، تكيه بر خشونت كنيد، و هر گاه در برابر چنين سخنانى قرار گرفتيد، پناه به خدا ببريد، و بر او اعتماد كنيد، كه او همه سخنان را مى‌شنود، و از نيات همگان آگاه است.
البته آيه فوق، مفهوم وسيعى دارد و ميگويد: در برابر همه وسوسه‌هاى شيطانى، بايد به خدا پناه برد، ولى آنچه گفته شد، يكى از مصاديق روشن آن