و براى طرف مقابل، عظمت قائل مى‌شوند.
اينجا است كه كينه‌ها و عداوت‌ها، با طوفانى از درون جان برخاسته و جاى آن را، محبت و صميميت مى‌گيرد.
بديهى است، اين يك قانون غالبى است نه دائمى، زيرا هميشه اقليتى هستند كه از اين روش سوء استفاده مى‌كنند، و تا زير ضربات خردكننده شلاق مجازات قرار نگيرند، آدم نمى‌شوند و دست از اعمال زشت خود بر نمى‌دارند.
البته حساب اين گروه، جدا است، و بايد در برابر آنها از شدتِ عمل، استفاده كرد، ولى نبايد فراموش كرد كه اين دسته، هميشه در اقليت هستند، قانونى كه حاكم بر اكثريت است، همان قانون «دَفْعِ سَيِّئَه با حَسَنَه» است.
و لذا ملاحظه مى‌كنيم پيغمبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله و پيشوايان معصوم عليهم السلام هميشه از اين روش عالى قرآنى، بهره مى‌گرفتند، فى المثل، به هنگام «فتح مكّه» كه نه تنها دشمنان، بلكه دوستان، انتظار انتقام‌جوئى شديد مسلمين، و به راه انداختن حمام خون، در آن سرزمين كفر و شرك و نفاق و كانون دشمنان سنگدل و بى‌رحم را داشتند، و حتى بعضى از پرچمداران سپاه اسلام در آن روز، رو به سوى «ابو سفيان» كرده، و شعار أَلْيَوْمُ يَوْمُ الْمَلْحَمَةِ، أَلْيَوْمُ تُسْبَى الْحُرْمَةُ، أَلْيَوْمُ أَذَلَّ اللَّهُ قُرَيْشاً!: «امروز، روز انتقام، روز از بين رفتن احترام نفوس و اموال دشمنان، و روز ذلت و خوارى قريش است» سر دادند، پيغمبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله با جمله إِذْهَبُوا فَأَنْتُمُ الطُّلَقاءُ: «برويد و همه آزاديد»، همه را مشمول عفو خود قرار داد، رو به سوى «ابو سفيان» شعار انتقام‌جويانه را به اين شعار محبت‌آميز تبديل فرمود كه: أَلْيَوْمُ يَوْمُ الْرَّحْمَةِ أَلْيَوْمُ أَعَزَّ اللَّهُ قُرَيْشاً!: «امروز روز رحمت