تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٩٠
پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود: قُلْ رَبِّىَ اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقِمْ: «بگو پروردگار من اللَّه است و بر اين گفته خود بايست»!
سپس مىگويد: پرسيدم: «خطرناكترين چيزى كه بايد از آن بترسم چيست»؟ پيامبر صلى الله عليه و آله زبانش را گرفت و فرمود: «اين»!. «١»
اكنون ببينيم كسانى كه اين دو اصل مهم را در وجود خود زنده مىكنند مشمول چه مواهبى از سوى خدا هستند.
چنان كه گفتيم قرآن در اين آيات به هفت موهبت بزرگ اشاره مىكند مواهبى كه از سوى فرشتگان الهى كه بر آنها نازل مىشوند، به آنها بشارت داده مىشود.
آرى كار انسان به جائى مىرسد كه در پرتو ايمان و استقامت، فرشتگان بر او نازل مىگردند و پيام الهى را كه سراسر لطف و مرحمت است به او اعلام مىدارند.
پس از نخستين و دومين بشارت در مورد عدم «خوف» و «حزن» كه به آن اشاره شد.
در سومين مرحله مىگويند: «بشارت باد بر شما، به آن بهشتى كه به آن وعده داده مىشديد» «وَ أَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ».
***
و در چهارمين بشارت، مىافزايند: «ما ياران و مددكاران شما در زندگى دنيا و در آخرت هستيم» هرگز شما را تنها نمىگذاريم، در نيكىها به شما كمك مىكنيم، و از لغزشها شما را حفظ مىنمائيم تا وارد بهشت شويد «نَحْنُ