زندگى مرفه و اموال سرشار، باقى نماند.
در پايان آيه مى‌گويد: تازه اين عذاب دنيا است، «و عذاب آخرت از آن هم خواركننده‌تر است» «وَ لَعَذابُ الْآخِرَةِ أَخْزى‌».
به گونه‌اى كه تمام اين مجازات‌هاى دردناك، در مقابل آن، جرقه‌اى است در برابر درياى آتش!
و از همه سخت‌تر، اين كه: «هيچ كس به يارى آنها نمى‌شتابد، و از هيچ سو يارى نمى‌شوند» «وَ هُمْ لايُنْصَرُونَ».
آرى آنها يك عمر تلاش كردند كه خود را بزرگ نشان دهند، خداوند هم به هنگام عذاب، مجازاتى خواركننده در اين دنيا و جهان ديگر، براى آنان قائل شده است، تا بينى اين متكبران مغرور را بر خاك بمالد.
«صَرْصَرْ» (بر وزن دفتر) در اصل از ماده «صَرّ» (بر وزن شرّ) به معنى محكم بستن است، و به همين جهت كيسه‌اى را كه در آن پول مى‌گذاردند و در آن را محكم مى‌بستند «صُرّه» (بر وزن طره) مى‌ناميدند، سپس به بادهاى بسيار سرد يا پر سر و صدا، و يا مسموم و كشنده، اطلاق شده است، و شايد تندباد عجيبى كه قوم عاد را در هم كوبيد داراى همه اين صفات سه گانه بوده است.
«ايام نحسات»، به معنى روزهاى نحس و شوم است، و بعضى آن را به معنى روزهاى پر گرد و غبار، يا روزهاى بسيار سرد، دانسته‌اند، جمع اين سه معنى نيز در آيات مورد بحث ممكن است.
اميرمؤمنان على عليه السلام به عنوان يك درس بيداركننده اخلاقى، در يكى از خطبه‌هاى «نهج البلاغه» انگشت روى همين داستان «قوم عاد» گذارده چنين مى‌فرمايد: وَ اتَّعِظُوا فِيها بِالَّذِينَ قالُوا: مَنْ أَشَدُّ مِنَّا قُوَّةً؟ حُمِلُوا إِلى‌ قُبُورِهِمْ، فَلايُدْعُونَ رُكْباناً، وَ أُنْزِلُوا الْأَجْداثَ فَلايُدْعَونَ ضِيفاناً، وَ جُعِلَ لَهُمْ مِنَ