نه تنها خالق آنها كه خالق تمام آسمان‌ها و زمين است، اصلًا اين دو قدرت قابل مقايسه نيست، قدرت ناچيز وابسته فانى كجا، و قدرت بى‌انتهاى جاودانى و ذاتى حق كجا؟ و خاك را، با آفريننده افلاك چه نسبت؟ «ما لِلْتُّرابِ وَ رَبَّ الْأَرْبابِ»؟
در پايان آيه مى‌افزايد: «آنها بر اثر اين پندار بى‌اساس، پيوسته آيات ما را انكار مى‌كردند» «وَ كانُوا بِآياتِنا يَجْحَدُونَ».
***
آرى انسان بى‌مايه و كم‌ظرفيت، هنگامى كه مختصر قدرتى در خود احساس كند، سر به طغيان بر مى‌دارد، و حتى گاه از بى‌خردى به مبارزه با قدرت خدا برمى‌خيزد، و خداوند بزرگ، چقدر ساده و آسان با يك اشاره عوامل حياتشان را به عامل مرگشان تبديل مى‌كند، چنان كه در همين ماجراى «عاد» در آيه بعد اضافه مى‌كند: «سرانجام تندبادى شديد و پر صدا و هول‌انگيز و سرد و سخت، در روزهائى شوم و پرغبار، بر آنها فرستاديم، تا عذاب خواركننده را در زندگى دنيا به آنها بچشانيم» «فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ رِيحاً صَرْصَراً فِي أَيَّامٍ نَحِساتٍ لِنُذِيقَهُمْ عَذابَ الْخِزْيِ فِى الْحَياةِ الدُّنْيا».
اين تندباد عجيب، چنان كه در آيات ديگر قرآن آمده، چنان آنها را از زمين بلند مى‌كرد و بر زمين مى‌كوبيد، همچون تنه‌هاى درخت خرما كه از ريشه كنده شده باشد. «١»
اين تندباد، هفت شب و هشت روز، مى‌وزيد، و تمام زندگى اين قوم جبّار، خودخواهِ مغرور را در هم مى‌كوبيد، و جز ويرانه‌اى از آن قصرهاى پرشكوه و