وسيله مسافرت و حمل و نقل بارها را، در اختيار شما گذاشت، تا به سهولت بتوانيد به مقاصد خود برسيد.
در كشتى‌ها، خاصيتى آفريد كه با تمام ثقل و سنگينى، بر روى آب باقى بماند، و جريان بادها را آنچنان منظم قرار داده، كه مى‌توان از آنها در مسيرهاى معينى پيوسته استفاده كرد، و «با آن به ديدار آشنا رسيد».
***
در آخرين آيه مورد بحث، براى تأكيد و گرفتن اقرار از همگان مى‌فرمايد:
«خدا آياتش را همواره به شما نشان مى‌دهد، بگوئيد كدام يك از آيات خدا را مى‌توانيد انكار كنيد»؟! «وَ يُرِيكُمْ آياتِهِ فَأَيَّ آياتِ اللَّهِ تُنْكِرُونَ».
آيا آيات و نشانه‌هاى او را در «آفاق» مى‌توانيد انكار كنيد؟ يا آيات او را در «انفس»؟ آيا آيات او را در آفرينش خود از خاك، و سپس پيمودن مراحل جنينى، و مراحل بعد از تولد را مى‌توانيد انكار كنيد، يا نشانه‌هاى او را در مسأله حيات و مرگ؟
و آيا آيات الهى را در آسمان و زمين، و آفرينش شب و روز، مى‌توان با ديده انكار نگريست؟ و يا آفرينش وسائلى براى ادامه حيات همچون انعام و چهارپايان؟
بر هر كجا كه بنگريد، آثار خدا نمايان است، «كور باد چشمى كه او را نبيند».
به راستى، با اين كه آيات و نشانه‌هاى او، براى همگان روشن است، چرا گروهى راه انكار را پيش مى‌گيرند؟
مفسر بزرگ مرحوم «طبرسى» در پاسخ اين سؤال مى‌گويد: اين انكار ممكن است از سه امر ناشى گردد: